Harmonie

saatler inerken gecenin sürgün vakitlerine,
karındeşenlerim olurdun,
sıfatsız ümitlerin,sahipsiz gölgelerine and olsun ki,
vefakar bulutlar kadar yarımdın
ellerimden sızan kan pıhtıları gibi
kayıp gittin sabahlarımdan,
mavi düşlerim senindir artık,
şikayetim yok,
içimde biyerlerde de olsa,
benimle kal,
yeter..

'Bir vazoda ötenazi bekleyen çiçeklerin beklemelerindeyim”.
Gözyaşlarımla kirlenmiş yanaklarımdan eksilen,
Sevgi dokunuşlarının izlerindeyim.
Ne bitmez hayaldir bu,
Ne tükenmez umuttur,
Beni yaşatan.
Kanım çekiliyor bak damarlarımdan,
Ölüyorum.
Mayınların üzerinde gezmek kadar tehlikeli seni özlemek,
Serseri bir kurşuna hedef olmak kadar korunmasız.
Biliyorum.
Sabit bir noktaya kilitlenmiş gözlerimden fırlayan
Deli bakışlarımla,
Koparılmış çiçeklerin sessiz çığlıklarındayım.
Çiçekler kadar güne bakamadım.
Senden kalan son damlada,
Sana yeniden başlayamadım.
Ne yapayım sana bir çiçek olamadım...

Herşeyin ikincisi yenilgidir,
Her dönüş ispatıdır biraz da kaybetmişliğin
Maluptur ileriye bakamayan
Bakamaz ki bir türlü pişmanlığından
Onu tutar geride bıraktığı her neyse
Daha da bağlanır ardında kalana
Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşsede
Pişmanlık hep gidenin payına
Ayrılık zor zanaat, kimse yüzde yüz gülemez
Kimse yüzde yüz gidemez
Giden dönüyorsa, sevdiğinden değil kaybettiğindendir
Ve aradığını bulamadığından
Dönene kapıyı açmayın
Sevseydi o, gitmezdi hiç bir zaman
İşte bu yüzden dönene kapılarınızı birdaha asla açmayın
Ve sen
Gelme
O kapı hiç açılmayacak sana
Eski rüzgarların sözü geçmez terkettikleri dağlara
Geceye yeni şiirler gerek, gemiye yeni fırtına
Her eylüle başka yağmur
Kalana taze baharlar lazım
Ve gidene biraz yürek
Kaçanlar pişman şimdi
Kalanlar, sevmeye devam edecek.

Kurşun rengi bir geceye takıldı kanadım

Önüme dökülen yıldızları toplayamadım

Anlayacağın uzanamadım umutlara...

Yıldız dediğin nedir ki? Nedir ki umut dediğim ?

Karanlık içindeki yıldızdı umut !

Ama gündüz ismi yoktu yıldızların...

Yıldıza yıldız demek için geceyi,

Umudu beklemek için umutsuzluğu seçtim.

Hani varken değeri bilinmez ya sevgilerin,

Elleri soğuk gelir ya yıllanmış sevgilinin...



Vazgeçtim artık yıldız toplamaktan

Ala şafaktır her yıldızın sonu

Yıldız ne işe yarar

Bir çift göz yoksa yanımda bakacak.

Gecenin üstüne yürürken,

Binlerce tohum serpilir içime bilir misin?

Bilirsin elbet, benim bile bilmediğim binlerce acıyı

Senin saçlarına kelebekler konar, kuşlar can çekişir.

Binlerce umut kolayca ölür mü ?

Sökülmez mi ciğeri umudu ölen insanın ?



SEN SANIRSIN Kİ İNSAN SEVDASINI İÇİNE GÖMER,

BENİM SEVDALARIMSA SEVDA GİBİDİR, İNSANI GÖMER !



Beklemek kadar kalmışsa bir sevgi

Ve sadece özlem besliyorsa içindeki yetimi,

Kaçacak yerin kalmamışsa yani...

İşte hayat burada hayat olmuştur senin için.

Dağlar yıkılır, sular kurur içinde...

Bir düşün !

Nasıl da seni korkutan kapkara bir kabus oluvermiştir

O güzelim düşün.

Sonra ölüme anlam vermeye çalışırsın anlamsızca...

Binlerce kurşun sıkasın gelir içindeki uçurumlara !

Sen bir dost ararsın elini tutacak nafile !

Yoktur Eli yaşadığın diyarda insanların...

Vazgeçeli birkaç satır oldu yıldız toplamaktan...

Bir kumaş üstüne yıllar önce işlenmiş bir oya gibiydi,

Bir emekti sevdam !

Kendimden geçişimdi,

Umuda uzanırken yere düşüşümdü,

Kalkamayışımdı,

Hiç duymadığım türküleri duyurmaktı,

Türkü türkü yaşamaktı seni...

Ama vazgeçeli birkaç satır oldu artık yıldız toplamaktan...

Vazgeçtim bu sevdadan...

Kopkoyu bir yalnızlık demledim kendime. Yanında ne kızarmış ekmek kokusu, ne de annemin yağlı, reçelli ekmekleri... Kopkoyu, bir yalnızlık demledim kendime...

Önce bir eşik yaptım, en soğuk mermerden. Yetmedi... Ardından bir sıra duvar ördüm, en kalın taş bloğu ile, sadece bir sıra... Yine yetmedi... Ardından bir sıra, bir sıra daha. Ben bir koydukça, beş koydu yaşam. Örüldükçe örüldü, yükseldikçe yükseldi...

Duvarlarından ışık sızmıyor surlarımın. Kopkoyu bir karanlık ördüm kendime...

Şimdi güneşin ne doğuşu, ne batışı görünür oldu buralardan. Grubun turuncu, sarı rengi yok artık. Yok artık mavinin yeşile çalan tonları. Yok artık pembe, beyaz pastel bir bahar...

Çok zamandır kumdan kale yapıp, bir dalganın alıp, götürüşünü beklemedim. Çıplak ayakla kumsalda koşmadım. Deniz kabuğu toplamadım. Çok zaman oldu, nilüferlerin yaprağından, tırtılın umuduna kanat açmayalı...

Çok zamandır yağmura yakalanmadım. Saçlarımdan süzülmedi damlalar. Çok zaman oldu, gökkuşağı görüp, çığlık atmayalı. Çok, çok zaman oldu pencerenin buğusunda bir resmin kayboluşunu beklemeyeli...

Çok zaman oldu fotoğraf makinemle yaşamın bir karesini dondurmayalı... Bir bahar dalından düşen çiğ damlasını yakalamayalı. Bir şelalenin sesini resmetmeyeli.

Çok zaman oldu tüm çocukları toplayıp, yaz okulu açmayalı... Akşam iş dönüşü onlara şeker almayalı. Bahçede saatlerce zıplamayalı. Yaz bitiminde onlara sözde karnelerini dağıtmayalı. Çok, çok zaman oldu...

Çok zaman oldu, minik ellerle beraber dev bir kardan adam yapmayalı. Kar topundan kaçmayalı. Kara yatıp, iz çıkarmayalı... Çok, çok zaman oldu...

Çok zaman oldu bir şarkı tutmayalı, yüksek sesle bir şarkıya eşlik etmeyeli. Kahkahaların sığmadığı bir odada bulunmayalı, sessiz film oynamayalı... Çok, çok zaman oldu şen şakrak bir şarkının notalarına tutunup dans etmeyeli...

Yüreğim bir serçenin kanadı üzerinde atmıyor uzun zamandır...

Kopkoyu bir yalnızlık demledim kendime. Yanında mı? Sadece kalemim ve göz yaşlarımla ıslanmış satırlarım...