anektodlar

15/10/2008

Virajı alamayınca;

Üstümüze devrildi hayat

‘’Sırtım kanıyor’’ dedin

‘’Benimde’’ dedim

Meğer şanzıman yağıymış


Kalbime demir atmış bir hüzündü eskiden şimdiyse gözlerime vurdu karanlığın ıssızlığı. Bir hayaldi içinde yaşadığım, bir anlık düşüşümde neye uğradığımı şaşırdığım. Şimdi kalbimin taş sınırlarının bir kıyısında sallanmaktayım. Zaptedilemez bir boşluk kapladı hislerimi. Damarımda gezen alkolden daha etkili (g)özlerin, bakar bakmaz şarhoşum. Bana uzatılan tüm eller bir çocukluk gülüşüydü düşlerimin, benim bir türlü onlara gülemediğim...


Işıklar vuruyordu yüzüme; bir şehrin anısı, bir ölümün habercisi gibi...
Özlemim yitik çocukluğumdan öteye gidemiyordu.
Buğulanmış yüzlerin arasında gölgeli kalıyordu yalnızlıklar.
Okşama yüzümü!
Bir hayatı mahvettin!
Başka bir ben mi; boş ver gitsin. Bir kez daha ölecek gücüm kalmadı...


Sırtlandığı o derin karanlığı taşıyabilecek mi ruhum?
Balgam gibi boğazına saplanmış korkudan sıyrılabilecek miyd?
Feleğin becerdiği umutlar yeni maskelere gebe yine...
O korkutucu bakışları yırtarsam yeni gözbebeklerin bitecekti suretimde, biliyorum. Duyuyorum yardım çığlıklarını sen dillendirmesen de.
Adım kayarsa ellerinden, sakın tutma! Bırak.
Kupkuru ağzından düşecek bir ''elveda'' daha istemiyorum.





EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu


Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır