Harmonie

saatler inerken gecenin sürgün vakitlerine,
karındeşenlerim olurdun,
sıfatsız ümitlerin,sahipsiz gölgelerine and olsun ki,
vefakar bulutlar kadar yarımdın
ellerimden sızan kan pıhtıları gibi
kayıp gittin sabahlarımdan,
mavi düşlerim senindir artık,
şikayetim yok,
içimde biyerlerde de olsa,
benimle kal,
yeter..

'Bir vazoda ötenazi bekleyen çiçeklerin beklemelerindeyim”.
Gözyaşlarımla kirlenmiş yanaklarımdan eksilen,
Sevgi dokunuşlarının izlerindeyim.
Ne bitmez hayaldir bu,
Ne tükenmez umuttur,
Beni yaşatan.
Kanım çekiliyor bak damarlarımdan,
Ölüyorum.
Mayınların üzerinde gezmek kadar tehlikeli seni özlemek,
Serseri bir kurşuna hedef olmak kadar korunmasız.
Biliyorum.
Sabit bir noktaya kilitlenmiş gözlerimden fırlayan
Deli bakışlarımla,
Koparılmış çiçeklerin sessiz çığlıklarındayım.
Çiçekler kadar güne bakamadım.
Senden kalan son damlada,
Sana yeniden başlayamadım.
Ne yapayım sana bir çiçek olamadım...

Herşeyin ikincisi yenilgidir,
Her dönüş ispatıdır biraz da kaybetmişliğin
Maluptur ileriye bakamayan
Bakamaz ki bir türlü pişmanlığından
Onu tutar geride bıraktığı her neyse
Daha da bağlanır ardında kalana
Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşsede
Pişmanlık hep gidenin payına
Ayrılık zor zanaat, kimse yüzde yüz gülemez
Kimse yüzde yüz gidemez
Giden dönüyorsa, sevdiğinden değil kaybettiğindendir
Ve aradığını bulamadığından
Dönene kapıyı açmayın
Sevseydi o, gitmezdi hiç bir zaman
İşte bu yüzden dönene kapılarınızı birdaha asla açmayın
Ve sen
Gelme
O kapı hiç açılmayacak sana
Eski rüzgarların sözü geçmez terkettikleri dağlara
Geceye yeni şiirler gerek, gemiye yeni fırtına
Her eylüle başka yağmur
Kalana taze baharlar lazım
Ve gidene biraz yürek
Kaçanlar pişman şimdi
Kalanlar, sevmeye devam edecek.

Kopkoyu bir yalnızlık demledim kendime. Yanında ne kızarmış ekmek kokusu, ne de annemin yağlı, reçelli ekmekleri... Kopkoyu, bir yalnızlık demledim kendime...

Önce bir eşik yaptım, en soğuk mermerden. Yetmedi... Ardından bir sıra duvar ördüm, en kalın taş bloğu ile, sadece bir sıra... Yine yetmedi... Ardından bir sıra, bir sıra daha. Ben bir koydukça, beş koydu yaşam. Örüldükçe örüldü, yükseldikçe yükseldi...

Duvarlarından ışık sızmıyor surlarımın. Kopkoyu bir karanlık ördüm kendime...

Şimdi güneşin ne doğuşu, ne batışı görünür oldu buralardan. Grubun turuncu, sarı rengi yok artık. Yok artık mavinin yeşile çalan tonları. Yok artık pembe, beyaz pastel bir bahar...

Çok zamandır kumdan kale yapıp, bir dalganın alıp, götürüşünü beklemedim. Çıplak ayakla kumsalda koşmadım. Deniz kabuğu toplamadım. Çok zaman oldu, nilüferlerin yaprağından, tırtılın umuduna kanat açmayalı...

Çok zamandır yağmura yakalanmadım. Saçlarımdan süzülmedi damlalar. Çok zaman oldu, gökkuşağı görüp, çığlık atmayalı. Çok, çok zaman oldu pencerenin buğusunda bir resmin kayboluşunu beklemeyeli...

Çok zaman oldu fotoğraf makinemle yaşamın bir karesini dondurmayalı... Bir bahar dalından düşen çiğ damlasını yakalamayalı. Bir şelalenin sesini resmetmeyeli.

Çok zaman oldu tüm çocukları toplayıp, yaz okulu açmayalı... Akşam iş dönüşü onlara şeker almayalı. Bahçede saatlerce zıplamayalı. Yaz bitiminde onlara sözde karnelerini dağıtmayalı. Çok, çok zaman oldu...

Çok zaman oldu, minik ellerle beraber dev bir kardan adam yapmayalı. Kar topundan kaçmayalı. Kara yatıp, iz çıkarmayalı... Çok, çok zaman oldu...

Çok zaman oldu bir şarkı tutmayalı, yüksek sesle bir şarkıya eşlik etmeyeli. Kahkahaların sığmadığı bir odada bulunmayalı, sessiz film oynamayalı... Çok, çok zaman oldu şen şakrak bir şarkının notalarına tutunup dans etmeyeli...

Yüreğim bir serçenin kanadı üzerinde atmıyor uzun zamandır...

Kopkoyu bir yalnızlık demledim kendime. Yanında mı? Sadece kalemim ve göz yaşlarımla ıslanmış satırlarım...

Bir kadını tanımak... Bütün gel-gitleri, kaprisleri, küçük şımarıklıkları, korkuları, şaşkınlıkları, hercailikleri, hayal kırıklıkları, aşkları, terkedilişleri, başarıları, başarısızlıkları, kurnazlıkları, saflıkları, çocuk ağızları, şirinlikleri, küçük yalanları, büyük itirafları, kocaman yürekleri ile kendi olmaya çalışan kadınları tanımak.

Bir kadını sevmekle başlar her şey, ama bir kadını tanımakla varılır hayatın sırrına. Bir kadını tanımaya soyunmak zor ama keyifli bir yolculuğa çıkmaktır. Kadınlar, dört mevsimi bir yürekte buluşturur, bu yüzden de sürekli şaşırtırlar. Süprizlerin ardı arkası kesilmez. Zordur anlamak onları. Benzemek gerekir anlayabilmek için belki de. Kendi zekasını hatırlatanları sever, sevgisini göstermekten ürkmeyenleri, süprizlere hazırlıklı olanları bir de Muson yağmurları gibi yağarken, Sahra'da çöl fırtınası koparıp ardından güneş olup ısıtabilirler. Dedim ya bir dünyadır kadınlar, yürekleriyle konuşan, gözleriyle gülen.

Bir kadını sevmekle başlar her şey, ama bir kadını tanımakla anlaşılır hayatın sırrına ancak aşkla varılacağına. Sevgi arsızıdır kadın. Verdiğinden daha fazlasını isteme bencilliğini gösterecek kadar sevgi arsızı. Bu yanını doyurunca şımaracağından korkanlar, birlikte çoğalacaklarını bilmeyenlerdir.

Bir kadını sevmekle başlar her şey, ama bir kadını tanımakla kanat çırpılır, özgürlüğün bütün maviliklerine. Kendine inananlara, aşka inananlara koşar. Hem yaman bir aşk avcısı, hem de engebeli yollarda koşmaktan bitap düşmüş aşk yorgunudur kadın.

Bir kadını sevmekle başlar her şey, ama bir kadını tanımakla çıkılır keyifli serüvenlere. Hayatla dalga geçmesini bilir kadın, tıpkı kendiyle dalga geçmesini bildiği gibi. Ağız dolusu gülüşlere teslim olur.

Bir kadını sevmekle başlar her şey, ama bir kadını tanımakla tanık olunur tutkuların gücüne. Göze alandır kadın. Çekip gitmeyi, sahip olduklarından vazgeçmeyi karşılık beklememeyi. Mücadele eder, kızar, bağırır ama hep sever.

Dedim ya bir dünyadır kadınlar, yürekleriyle konuşan, gözleriyle gülen. Yüreğini sevgiye açan ve sevmekten korkmayan bütün kadınlar gibi...

alıntıdır

Aşk üstüne söylenmesi gereken her şeyi söylediğimi sanırdım oysa ne çok şey varmış söylemem gereken, söylenmesi gereken. Ben doludizgin yaşarken sevdamı, yarım kalan ve söylenmemiş sözler varmış. Belki de hiçbir zaman söyleyemeyeceğim. Sözün ne olduğunu yıllardır açıklamaya çalışmış insanlar; Saussure "parola" demiş Chomsky; "performans"... Çok konuşulmuş üstünde dil-söz ayrımlarına varılmış, ama kimse ne söyleyip ne söylemememiz gerektiğini ve bunun nasıl yapılacağını araştırmamış. Yunus Emre;
“Söz ola kese savaşı

Söz ola kestire başı

Söz ola ağulu aşı

Yağ ile bal ede bir söz”
demiş.
Hani boşa da dememiş. Sözler yüceltirken insanları,makamdan makama... Ve yine sözler koparıverir sana ait başı bedeninden. Ölüm de, yaşam da sözlere dairdir. Sürgünler de, özlemler de sözlerdendir. Yine sözler ayırır sevdiklerimizi bizden ve sözler yeni sevdalar yaratır. Benim sevdam sözler üstüne kuruldu... hani?.. Yunan Mitolojisinde kadınla erkek tek vücutta yaratılmıştı ya. ve o kadar mutlu olmuşlardı ya..hani tanrılar kıskanmışlardı bu mutluluğu ve kadını dünyanın bir ucuna erkeği bir ucuna göndermişlerdi tek bedenden ayırıp.işte bir gün elinde kirlenmemiş sözlerle gelmişdi dünyanın bir ucundan o yaralı erkek. Ve sözler sunmuştu yaralı yüreğime. Sözler büyüttük tekrar birleştirmeye çalıştığımız bedenimizde. Zamanla sözler kirlenmeye başladı yitirdiler o anki saflıklarını. O kadar anlaşılırlarken pek bir giriftleştiler. Ardından sertleştiler, can yakar oldular. Kadın erkeğe saldırdı diliyle, erkek kadının yüreğine yüreğine vurdu sözleriyle. Her vuruş bir gözyaşı aldı götürdü ve o yürekten bir parça sevgi. Zamanla sözlerin acımasızlığı daha bir oturdu yüreklere ve tek beden yavaş yavaş bölünmeye başladı ortasından. Tek vücutta sadece iki baş varken zamanla dört kol oldu, iki bacak dört bacak olmaya başladı. Aynı fikirde ilerleyen iki ayrı mekanizma ayrı fikirlerde yol almaya başladı. Ve insan kendi bedenine yabancılaştı. Sözler ayırmaya başladı bir olan yolları ve kurulan hayalleri yıkmaya. Belki de Yunan Tanrılarının işi yine, dayanamadılar mutluluğa ve sözleri soktular insancıkların aralarına. Dünyanın birer yanına sürmediler bu sefer daha kötüsünü yaptılar sırt çevirttirdiler, gözlere mil çektiler ve dile hiç dokunmadılar. Zehrini akıttıkça akıtsın diye. Başardılar. Her geçen gün zehir aktı ve bedenini yarımlaştırdı. Belki bir garipti kendi gözünde. Ne yapacağını bilmiyor, nereye gideceğini bilmiyordu. Her şey ve herkes yabancılaşmıştı ona. Kadın kadınlığını unutmuştu. Bu yollarda hep onunla yürürdü şimdi tek başınaydı. Bir çınar kadar yorgun ve yalnızdı. Ve yalnızlığı büyüdükçe kaplıyordu etrafını. Süveyda artık tanınmaz olmuştu. Süveyda yok olmuştu. Yalnız bırakmıştı, sevdasını o buldu, şimdi kılını kıpırdatmıyor Süveyda. Süveyda susuyor ve daha bir karartıyor kendini. Süveyda yarısını geri ver ona diğer yarısını geri ver ilk gün sen getirdin, sen bul ve geri getir. Karartma dünyanı Süveyda hadi tekrar âşık et ve baştan yarat kendini…